Ένα σήμα, σαν την πείνα

Η μοναξιά κουβαλά πολλή ντροπή. Είναι από τα πράγματα που δύσκολα παραδεχόμαστε, ακόμη και στον εαυτό μας. «Αν νιώθω μοναξιά, κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Οι άλλοι έχουν ανθρώπους, εγώ γιατί όχι;» Πριν κάνεις οτιδήποτε άλλο, αξίζει να δεις τη μοναξιά από μια διαφορετική γωνία.

Ο ψυχολόγος John Cacioppo πέρασε δεκαετίες μελετώντας τη μοναξιά. Μαζί με τη Stephanie Cacioppo πρότειναν μια απλή εξήγηση: η μοναξιά λειτουργεί σαν την πείνα ή τη δίψα. Είναι ένα σήμα του σώματος και του μυαλού ότι λείπει κάτι απαραίτητο, σε αυτή την περίπτωση η σύνδεση με άλλους ανθρώπους (Cacioppo και Cacioppo, 2018).

Αυτή η εξελικτική θεωρία προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ένα δυσάρεστο συναίσθημα θα μπορούσε να μας παρακινεί να αναζητήσουμε ανθρώπους. Δεν αποδεικνύει τη μοναδική αιτία κάθε εμπειρίας ούτε σημαίνει ότι το σήμα υποχωρεί τόσο απλά όσο η πείνα μετά το φαγητό. Ως εικόνα, όμως, βοηθά να μετακινήσουμε την ερώτηση από το «τι ελάττωμα έχω;» στο «τι μου λείπει;».

Οι ερευνητές ορίζουν τη μοναξιά ως την απόσταση ανάμεσα στις σχέσεις που θα ήθελες και στις σχέσεις που νιώθεις ότι έχεις (Hawkley και Cacioppo, 2010). Αυτό εξηγεί κάτι που ίσως έχεις ζήσει: μπορείς να έχεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου και να νιώθεις μοναξιά, και μπορείς να έχεις λίγους και να νιώθεις πλήρης. Η μοναξιά δεν μετρά πόσους ανθρώπους έχεις. Μετρά πόση σύνδεση νιώθεις.

Αν χρησιμοποιήσεις τη μοναξιά ως πληροφορία, μπορείς να κρατήσεις τρεις διακρίσεις:

1. Η ανάγκη δεν είναι ετυμηγορία. Το ότι θέλεις περισσότερη σύνδεση δεν σημαίνει ότι αξίζεις λιγότερα.
2. Το συναίσθημα μπορεί να μεταβάλλεται. Μια κουβέντα, μια αλλαγή στην καθημερινότητα ή περισσότερη στήριξη μπορεί να βοηθήσουν, χωρίς να δίνουν εγγύηση ή ημερομηνία λήξης.
3. Η διάρκεια δεν αποδεικνύει αδιαφορία. Η μοναξιά μπορεί να επιμένει παρά την προσπάθεια, επειδή οι συνθήκες, η υγεία ή οι διαθέσιμες σχέσεις δεν αλλάζουν εύκολα. Η Ημέρα 4 εξετάζει έναν πιθανό κύκλο σκέψεων, όχι όλες τις αιτίες της.

Δοκίμασε να ονομάσεις την ανάγκη με μια σκηνή: «θα ήθελα να μοιραστώ τη μέρα μου με κάποιον που έχει χρόνο να με ακούσει». Είναι πιο χρήσιμο σημείο εκκίνησης από το «χρειάζομαι μια τέλεια ζωή».